De boerderij van mijn ouders heeft nogal veel donkere, stoffige hoekjes. Al maanden snuffelden mijn vader en moeder in die hoekjes, op zoek naar de oude filmpjes. "Ze moeten toch ergens zijn," zo stelden ze samen vast. Ook nu bleken ze weer gelijk te hebben, net als vroeger.
Deze week zijn de filmpjes gevonden, ergens in zo'n stoffig hoekje. In het prachtige architectenhandschrift van mijn vader staat op de hoesjes waar de filmpjes over gaan, onder meer over Fietsvakantie 1981, heel leuk. Het is uniek materiaal uit de jaren zeventig en tachtig, een periode waarin je nog niet onbeperkt fotografeerde of filmde. Dat kwam pas met het digitale tijdperk, eind jaren negentig.
Inmiddels zijn mijn vader en ik de oude projector aan het testen. De geur van verbrand stof dringt weer onze neuzen binnen. De lamp doet het nog. Na wat knutselen lukt het om ook een 'opvangspoel' achter op de projector te regelen. En we vinden een scherm waarmee je oude filmpjes kunt omzetten naar moderne media. Maak uw borst maar nat. Binnenkort in dit theater: Floris zoals u 'm nog nooit zag.
